شکار میمون زنده به خاطر چابکی و سرعت عمل جانور بسیار مشکل است.
یکی از روش های شکار میمون در آفریقا این است که شکارچی به محل اقامت میمون ها می رود و بدون توجه به آنها در سوراخ کوچکی در یک سنگ بزرگ مقداری خوراکی می ریزد و دور می شود.
.
.
.
میمون های گرسنه و کنجکاو دستشان را به درون سوراخ می برند و خوراکی ها را در مشت خود می ریزند اما دهانه سوراخ کوچکتر از آن است که مشت میمون از آن خارج شود. میمون وحشت زده می شود و سعی و تقلا می کند تا خسته شود.
اما هرگز مشت بسته خود را باز نمی کند تا رها شود..!!!!
.
.
.
نتیجه:
ذهن انسان هم گاه مانند مشت بسته میمون است.
تقلا می کند و بی تاب می شود و روی یک مسئله قفل می شود در حالی که چاره در رها کردن و آزادی از قید و بندهای ذهن است ...
اگر غذا بچسبد و رها نکند چه؟
و اما آنکه غذا بچسبد و رها نکند آن تله است !! اینکه آدم به غذا بچسبد و رها نکند ( ایضا میمون !! ) این طمع است !!!!
عجب تشبیهی!!